صورت‌بندی روان‌پویشی (رویکرد بسط یافته)

بیماران نیاز دارند که در آیینۀ «دیگری» و درمانگر تصویری از خود بیابند که به تجربه‌شان از خویشتن انسجام و یک‌پارچگی دهد. صورت‌بندی کنار هم گذاشتن قطعات پراکندۀ هویت یا خویشتن بیمار است در خطی از روایت زندگی او تا رسیدن به آن تصویر یک‌پارچه از خود؛ جای دادن پاره‌های شخصیت بیمار است در ذهن درمانگر تا بتواند انسجام پیدا کند و بعد بیمار بتواند درآیینۀ چشمان درمانگر «خود» را بیابد. نگریستن در آیینه‌ای هزار تکه و نامنسجم نه تنها کمکی به بیمار نمی‌کند بلکه حتی می‌تواند آشفتگی‌اش را بیشتر کند. صورت‌بندی تصویر منسجمی از بیمار است که درمانگر با کمک بیمار به آن می‌رسد ودر طی مسیردرمان شفاف‌تر و معنادارتر می‌شود. توانایی درمانگر در صورت‌بندی روان‌پویشی بیمار دست‌یابی او به ظریفت تفکر روان‌پویشی دربارۀ بیمار است؛ یعنی درمانگر در هر مواجهه‌اش با هر بیمار بتواند پویایی‌های روانی او را دریابد، سهم و نحوۀ تاثیرشان در تجربۀ کنونی او را درک کند و خاستگاه‌ آن‌ها را در زندگی بیمار ببیند. در واقع، بر مبنای صورت‌بندی ما از بیماران‌مان است که می‌توانیم بفهمیم آنان باید چه چیزهایی را دربارۀ خود بیاموزند، چه ظرفیت‌هایی را در خود پرورش دهند، و برای رسیدن به این هدف چه موانعی بر سر راهشان بوده و است، تا درنهایت بتوانند تجربه‌ای منسجم‌تر از خود و زیستی رضایتمندانه‌تر داشته باشند. ویژگی خاص ویراست جدید و بسط‌یافتۀ «کتاب صورت‌بندی روان‌پویشی» تاکید بر تاثیر فرهنگ و جامعه در رشد ذهن خودآگاه و ناخودآگاه، بسط و تنوع مثال‌های بالینی، توجه خاص به تجربۀ زیستۀ بیماران، و بسط کاربرد صورت‌بندی در تقریبا همۀ بافت‌های بالینی است. علاوه بر این، ساختار و محتوا یه گونه‌ای تنظیم شده است که بهره‌مندی از آن مختص درمانگران روان‌پویشی نباشد. بیش‌تر بخش‌های کتاب برای هر کسی که سودای فهم عمیق و دقیق آدمی دارد، قابل فهم و یاریگر است.